"Die Zauberflöte moet het doen zonder decor of kostuums, maar tegen het einde ben je dat vergeten. Door ziekte en onderbezetting bij de Nederlandse Reisopera was er alleen een concertante uitvoering van Mozarts Die Zauberflöte mogelijk. Dankzij de geweldige zangers viel er genoeg te genieten."

[...]

"Meer dan een handjevol rekwisieten en slim gekozen kledij is voor een overtuigende semi-enscenering niet nodig, blijkt op de première-avond in Enschede. Mozart en de bevlogen cast doen de rest. Geconcentreerd gaat de zaal helemaal op in de avonturen van prins Tamino, de toonvaste, maar vaak onnodig forte schallende tenor David Kerber, die Pamina uit de klauwen van de tovenaar Sarastro redt."

[...]

"Dirigent Marcus Merkel (op tournee wisselt hij af met Wolfgang Wengenroth) staat helemaal in dienst van de muziek en het bijstaan van de zangers. Hij zorgt voor evenwicht en een beschrijvende, natuurlijke frasering. Het orkest speelt heerlijk licht. Als de hogepriester oreert, is de begeleiding plechtig maar nooit zwaar. Met Papageno wordt er zorgeloos gehuppeld."

"Tegen het einde van de avond is het publiek allang vergeten dat het hier gaat om een semi-concertante uitvoering. Wanneer de leden van Consensus Vocalis, in strak zwart-wit gekleed, tijdens het slotkoor de zege van het licht over de duisternis bezingen, ziet het toneelbeeld er eerlijk gezegd niet veel anders uit dan in menig geënsceneerde productie. "

Lees de hele recensie in deze link →

Tussen een verhoogd achtertoneel en een groter speelvlak bij de toneelopening zat het Phion orkest mooi zichtbaar voor het publiek in een vrijwel uitverkochte zaal. Met eenvoudige zetstukken werden de diverse scènes gekenmerkt. De kostumering zorgde voor visuele accenten in de rolverdeling.

[...]

In het uitstekende spelende Phion-ensemble vielen de eerste fluitist en zijn compaan op piccolo fluit op met pittig spel in combinatie met de virtuoze partij van Papageno. Marcus Merkel mikte in zijn dirigeren vooral op een zangerige orkestrale voordracht van Mozarts gouden noten.

Alles bij elkaar opgeteld biedt de Reisopera in de pure vorm een solide ‘Zauberflöte’ aan. Bezoekers van de uitvoeringen door heel Nederland hoeven zich niet bekocht te voelen omdat het ‘maar’ een semi-scènische presentatie betreft. De vele open doekjes van het premièrepubliek bevestigden dat.

Lees de hele recensie in deze link →

Sometimes in life, even the best laid plans do not work out as expected. This was the case for the Nederlandse Reisopera's new production of Mozart’s Die Zauberflöte, a co-production with Volksoper Wien. Illness and problems with the scale of the planned production meant that, with just a week to go, plans changed abruptly, and directors Stan Geurts and Anne Slothouwer decided to produce a semi-staged version instead. This must have been quite a challenge for all involved, however the end result was captivating, one which many will remember for a long time.

So I ask, what is the key to any good performance whether it be concert, play or opera? An audience wants to be taken on a journey, to be shown the magic, quite literally in this case. On this criteria, Nederlandse Reisopera’s production was highly successful. While the props, costume and the staging were missing, the cast rose to the occasion and exceeded expectations. We all left with a deeper understanding of the opera, and a confidence that we can all survive life’s challenges.

Lees de hele recensie in deze link →

Doordat het orkest niet in de bak maar pal op het podium zit, hoor je Mozarts muziek (en het genie ervan) inderdaad beter dan ooit. Dat is in deze productie een attractie, dankzij de uitstekende, alert met de zangers meeschakelende leiding van de jonge dirigent Marcus Merkel (operachef in Koblenz) en elegant, precies spel van Phion. Een lastigheid van de gekozen opstelling is dat de zangers grotendeels achter de rug van de dirigent zingen en spelen, maar – knap! – nergens leidt dat tot coördinatie-strubbelingen.

De kleine rollen (dames, priesters) zijn opvallend goed bezet. Modestas Sedlevicius is als Papageno een stralend middelpunt: hij acteert geestig en heeft een warme, lenige bariton die fraai smelt met de eveneens uitstekende Pamina van Isabel Weller. Ook een verrukking zijn de drie uit München overgekomen jongenssopranen (Drei Knaben) die zingen met solistische glans en bravoure.

Lees de hele recensie in deze link →