Orphée et Eurydice

Place de l’Opera : Reisopera’s Orphée: intens tot de grens - Place de l'Opera (operamagazine.nl)

Opmerkelijk dat de Nederlandse Reisopera na een succesproductie in 2015 weer Glucks opgesierde Franse variant koos en niet de ‘nobele eenvoud’ van de Weense oerversie. Maar het in 1774 verbrede instrumentarium past moderne orkesten beter en wie zou die hemelse fluitsolo willen missen? Nog opmerkelijker dat regisseur Williams zeker zo overtuigde als destijds Floris Visser. Haar geheel andere regieconcept omringde ze als een illusionist met licht, rook en spiegels want ‘van decors houd ik niet’.

[...] 

Dirigent Sascha Goetzel lokte scherp spel uit orkest Phion in deze curieus feestelijke noten, met genoeg brutale stuwing om al een glimp op de onderwereld te bieden.

 [...]

De onderwereld in akte twee leek een gevangenis dankzij verticale lijnen, nu concreet, maar door de belichting (van Alex Brok) even irreëel ogend. Zeker in dit tableau kwam de multidisciplinaire insteek volledig tot zijn recht in een dynamisch brok muziektheater. De lijnen weken als een hellemond voor Orphée waarop de Furiedans choreograaf Pim Veulings op z’n best toonde. Als een virus leek de muziek de eerst nog onaangedane dansers te besmetten, met rake uitbeeldingen van pijn en wanhoop als symptomen.

[...] 

Klassieker Orphée et Eurydice heeft een gemakzuchtig happy end, vaak een rode lap op een stier voor eigentijdse operamakers. Maar zonder Glucks intenties te miskennen rekte Jennifer Williams de emotionele achtbaan optimaal, met behulp van haar scherpe oor en… een rode lap. Liefde dient bevochten, dat motto verklankten de musici vol overgave, een heroïsche Yaroslav Abaimov voorop.

[...]

In de korte entr’actes hoorde ik alom gefluister van ‘mooi hè’, dus de ovatie na afloop verraste niet. Voor allen verdiend ,maar de letterlijk van zweet druipende Abaimov liet de applausmeter het verst uitslaan. Het afgezaagde, maar ware ‘liefde is een werkwoord’ had hij volledig in praktijk gebracht.

NRC ★★★  De Orpheus van de Reisopera bestormt de onderwereld als een boze puber

De mythologische singer-songwriter Orpheus is de held van de vroege opera. Zoals alle kunstvormen wilde de muziek in de Renaissance de ‘duisternis’ van de Middeleeuwen verruilen voor een terugkeer naar de wijsheid en schoonheid van de oude Grieken. Maar ja, de vroege opera werd besteld voor feestjes van vorstenhuizen, waar ze geen voorstellingen wilden met een slechte afloop of een uitvergroting van hun tekortkomingen.

[...] 

De dramatische kracht van het orkest Phion en vooral het koor Consensus Vocalis in zijn verschillende hoedanigheden (de treurende natuur, de geesten in hel en hemel) komt goed naar voren.

Volkskrant ★★★  In de uitvoering van De Nederlandse Reisopera is Glucks ‘Orphée et Eurydice’ niet zo poëtisch als beoogd

- (Regisseur) Williams verandert elk tafereel in een visuele expressie van rouw. Ze kleedt het koor in besmeurde gewaden en clichématige zwarte overjassen en laat het met vijf dansers verdriet en somberheid uitbeelden, zelfs wanneer de Zalige Geesten Orphée in de wonderschone Elyseïsche velden naar Eurydice leiden. Ze verschijnt onder een bloedrode sluier, een poëtisch beeld.

- Consensus Vocalis weet vanaf de eerste klaagzang tot aan de blije finale niet alleen vocaal te plezieren maar ook te ontroeren.

- Tenor  Yaroslav Abaimov verdient alle lof. Hij stort zich vol overgave in de rol van Orphée, die heel hoog ligt, want geschreven voor het tenortype haute-contre.

- Hier ontketent Kristina Bitenc, in de rol van Eurydice, een rauwe intensiteit. Haar doordringende sopraanstem slingert ijzingwekkende wanhoop de zaal in.

- Vaart en spanning levert (dirigent)  Goetzel in overvloed. In de confrontatie met de Furiën, bijvoorbeeld. Of wanneer een vertwijfelde Eurydice Orphée beticht van onverschilligheid net voordat hij zich omdraait en zij weer doodgaat.

Theaterkrant: Sterke cast maar niet altijd even heldere keuzes

De Reisopera heeft regisseur Jennifer Williams en dirigent Sascha Goetzel aangetrokken en tezamen met hun ontwerpers Yoko Seyama (decor), Sanne Oostervink (kostuums) en Alex Brok (licht) zetten zij een abstracte versie van de onderwereld neer waar het grootste deel van de opera zich afspeelt: een dergelijke niet-realistische plaats van handeling is voor elke ontwerper een heerlijke vrijbrief.

[...]

Kristina Bitenc als Eurydice is met haar pittige presence een ideale casting voor de bedoelingen van de regisseur. En dat geldt ook voor Yaroslav Abaimov: ondanks de uitdagingen waarvoor zijn lastige partij hem plaatst, is zijn aangename tenor een genot om naar te luisteren en zeker in de recitatieven en arioso-delen een ware Orfeus waardig. Ook Lucía Martín-Cartón’s Amor is prima gecast, met de juiste stem en presence in wat niet de meest dankbare rol van het repertoire voor de lyrische sopraan is.