De Nederlandse Reisopera opent het seizoen met de herneming van de pocketversie van Puccini’s ‘La Bohème’. De focus op het persoonlijke drama, ontdaan van opsmuk, maakt zo’n uitgeklede versie extra puur.

[...]

Herkenbaarheid en nabijheid hebben in deze productie, die stamt uit 2011, prioriteit. Dus geen nostalgische Parijse bohemièn-romantiek, geen vallende sneeuwvlokjes of flakkerende kaarsjes, maar een simpel en volledig zwart decor.

[...]

Het voordeel van zo’n summiere muzikale begeleiding is wel dat de zang alle spotlight krijgt. Zinzi Frohwein zingt een prachtig beminnelijke Mimì, en je gelooft de liefde tussen haar en Denzil Delaere met zijn soepel slanke tenor volkomen. Gurgen Baveyan levert een krachtige Marcello: om verliefd op te worden. Hij is een lekker koppel met de stralende Musetta van Gloria Giurgola.

[...]

 Zo is vanaf het begin aan duidelijk dat deze opera zich bij uitstek leent voor een gestripte uitvoering. Het is ook een simpel verhaal, niet over goden of prinsen, maar over beslommeringen als geldgebrek en jaloezie, geflirt en geruzie, verliefdheid en ziekte. Gewoon. Zoals ieder leven. De focus op het persoonlijke drama, ontdaan van opsmuk, maakt zo’n uitgeklede versie niet kaal maar extra puur.

"De pocketversie van La Bohème brengt in iets meer dan een uur de essentie van de “grote” La Bohème. Vier jonge knullen, allen artiest, wonen op een etage in Parijs en proberen de eindjes aan elkaar te knopen. Wanneer er weer eens wat geld binnenkomt is dat reden voor een goed feest. Natuurlijk zijn er vrouwen in het spel. De schilder Marcello is nog steeds verliefd op zijn Musetta, die hem echter verlaten heeft voor een rijke man. De dichter Rodolfo ontmoet zijn buurmeisje Mimi en ze worden stapelverliefd.
[...]
Na de aanvankelijke vrolijkheid was het in de pocketeditie vooral ellende met veel liefdesverdriet en de verslechterende gezondheid van Mimi. De pocketversie werd zo eerder de hardcore versie dan de light versie van het verhaal."

Ellen Kruithof (De Twentsche Courant Tubantia)