Over de figuur Orpheus

Door de eeuwen heen heeft de mythe van Orpheus vele kunstenaars, schrijvers, musici, schilders  dichters en componisten geïnspireerd en zij hebben allemaal hun eigen interpretatie over deze half god vormgegeven.  Orpheus is een muzikant, een zanger en een dichter.  Hij vertaalt zijn depressies, angsten en verdriet in muziek; in kunst. Hij is de personificatie van de kracht van muziek en het archetype van een gepassioneerd kunstenaar; hij onthult het mysterie van leven en dood. Een vertelling over de vergankelijkheid van de mens en de eeuwigheid van kunst.

Orpheus is een halfgod die moeite heeft met het omgaan met menselijke emoties. Hij is een begenadigd klager en leeft voortdurend in het verleden; zelfs op zijn huwelijksdag memoreert hij aan de tijd dat hij ongelukkig was.  Hij kan uit het verleden niet loslaten en iets dat hem verhindert het geluk te ervaren als het er is. Orpheus heeft zijn verleden nodig om te kunnen dichten en muziek te maken; om te creëren.

Monique Wagemakers: “Dit verhaal gaat over ieder van ons, wij hebben allemaal iets van Orpheus. Bij heftige gebeurtenissen zouden we de tijd willen terugdraaien; ‘had ik maar, was ik maar’. Wanneer het moment gekomen is om met Euridice vanuit de onderwereld een nieuwe toekomst in te gaan moet hij zijn zo geliefde verleden loslaten: en dat kan hij niet. Dus doet hij wat hij altijd gedaan heeft; hij kijkt achterom.

Orpheus blijft voortdurend verbonden met het verleden, met dàt wat ooit was. Uiteindelijk blijft hij achter met zijn eigen echo, maar zelfs die kan hem niet meer troosten. Apollo grijpt in en vraagt aan het einde van deze opera tegen zijn zoon: “Waarom blijf je hangen aan wrok en verdriet? Weet je dan niet dat het aardse geluk nooit eindeloos duurt?”