Met 100 Reisopera-vrienden naar Frankfurt en Wiesbaden!

Voor veel Vrienden van de Reisopera is dit steevast het hoogtepunt van hun ‘operajaar’: mee met de jaarlijkse Reisopera Operareis. In het buitenland genieten onze Vrienden van prachtige voorstellingen, onverwachte uitstapjes en veel onderlinge gezelligheid. Wij organiseren de jaarlijkse Operareis exclusief voor Vrienden van de Reisopera en de inschrijving van max. 100 personen is ieder jaar zeer snel volgeboekt.

Op 5 maart 2020 vertrokken 100 Vrienden voor een vierdaagse Operareis naar Frankfurt en Wiesbaden. Ze bezochten voorstellingen van o.a. Massenets Manon, Strauss’ Salome en Bizets Carmen. De organisatie was ook dit jaar weer grotendeels in de meer dan capabele handen van onze Vrienden Annette Reyes en Herman Lok, waarvoor onze hartelijke dank!

Tony de Haan is al 25 jaar Vriend van de Reisopera en in die hoedanigheid heeft hij al heel veel Operareizen meegemaakt. Zijn persoonlijk reisverslag verschijnt ieder jaar in ons Vriendenblad Opera Informa. Zijn verslag van de reis van dit jaar delen wij hier graag:

 

Over brandschermen en rookgordijnen!

Een persoonlijk reisverslag van de Reisopera Operareis 2020

Door: Tony de Haan

 

 

 

Even dreigde het mis te gaan… Toen het coronavirus uitbrak maar er was geen negatief reisadvies uitgegeven en de operahuizen waren niet gesloten, dus kon de reis doorgaan en dus togen wij, ruim 100 Vrienden Nederlandse Reisopera, naar Frankfurt waar wij diezelfde avond de eerste opera zouden zien. Zachtjes spetterden de eerste regendruppels op de voorruit en in Duitsland lag hier en daar sneeuw.

Klaar voor vertrek vanuit Deurningen: de Operareis 2020 kan beginnen!

 

 

 

 

 

 

 

 

In de schouwburg zaten wij vol spanning te wachten, kijkend naar een brandscherm. Er klonken wel krakende geluiden, maar ook niet meer dan dat, totdat een blikken stem ons meldde dat er een “klein technisch probleem” was, het brandscherm was niet in beweging te krijgen. Maar kort daarna, na meer vervaarlijk gepiep en gekraak, ging eindelijk het ijzeren gordijn centimeter na centimeter omhoog en werd ons een blik gegund op het decor van Salome. Niets. Zwart. Er was geen decor. Er was geen belichting. De hele handeling speelde zich af in één volgspot. Vanaf het eerste moment werd ik de voorstelling ingezogen. Niets leidde af van de interactie tussen de personages, van de tekst. Regisseur Barrie Kosky had de opera teruggebracht tot de essentie en op een goede manier. Het orkest speelde onder leiding van Joana Mallwitz de sterren van de hemel en ook de solisten waren van topklasse, met name de zeer verwende Salome (ik wil mijn zin krijgen en jullie doen maar wat ik zeg) van Ambur Braid. Het hoofd van Johannes de Doper hing aan een vleeshaak en Salome aaide, kuste en likte het hoofd zodat het bijna pornografisch werd, zeker toen ze, liggend op de grond, het hoofd tussen haar benen propte en de rest kunt u wel raden denk ik zo.

Voor vertrek: eerst koffie bij Frans op den Bult

 

 

 

 

 

 

 

Dag twee en wij togen naar Oberursel en Bad Homburg, waar wij op eigen gelegenheid door de oude binnenstad konden slenteren, Kaffee und Kuchen tot ons konden nemen en het hoger gelegen landhuis bezoeken waar de hoge, witte toren al generaties lang een blikvanger is.

Die avond naar Wiesbaden voor de tweede opera van deze reis: Manon van Massenet. Niet een opera die je veel op de Nederlandse podia ziet, de Reisopera heeft hem in 2006 nog op de planken gebracht. Dit doet mij onwillekeurig denken aan een gebeurtenis van vele jaren geleden (1998 om precies te zijn) toen de Reisopera Manon Lescaut van Puccini tijdens het Rotterdamse Gergiev Festival op de planken bracht. Op de dag van de première werd de solist die Des Grieux zou zingen, ziek. Vanuit Italië werd direct een vervanger ingevlogen. In het vliegtuig belde deze met de Reisopera met de vraag in welke Manon hij moest zingen. Die van Puccini kende hij wel, maar als het die van Massenet was, was een er probleempje, die rol kende hij namelijk niet…

Eenmaal in de foyer van het operahuis van Wiesbaden sla je steil achterover als je zintuigen worden gebombardeerd met een overdaad aan vergulde barokke pracht en praal dat zich het beste laat vergelijken met dat paleis in Versailles. Spiegelwanden, rijkelijk beschilderde plafonds, kroonluchters, cherubijnen, marmeren trappen en balkons…

De productie van Manon, gesitueerd in de 50er jaren, bracht ons weer op aarde. Gewoon een goede productie met een morsig douaneachtig gebouw zoals die heden ten dage in Calais in gebruik is, een zolderkamer, een vertrek in een kerk. Wat wel bijzonder irritant was: alles en iedereen rookte en niet te weinig ook. Het toneel was gehuld in één groot rookgordijn. Jammer…

Heel fraai was de slotscène waarin Manon het tijdelijke voor het eeuwige wisselt. Op het toneel verschijnen alle versies van Manon die we gezien hebben: Manon als onschuldig schoolmeisje, Manon als prinses, Manon als hoer. En terwijl de diverse Manons steeds dichter bij haar komen, worstelt ze met twee potige kerels en probeert ze wanhopig de dood te ontlopen, maar zonder resultaat. Haar tijd is gekomen.

Oper Frankfurt

Applaus halen bij Manon

 

 

 

 

 

 

 

Dag drie en de reis gaat eerst naar Saalburg waar we een Romeins fort bezoeken, een fraaie combinatie van archeologische opgravingen en nieuw opgetrokken gebouwen zoals die er toentertijd gestaan moeten hebben. Zeer indrukwekkend om te zien dat de Romeinen warm en koud stromend water hadden en zelfs vloerverwarming! Vervolgens ging de reis verder over de Hochtaunusroute waar de weg zich hoger en hoger over de berg kronkelde om uiteindelijk op de top te eindigen waar we een adembenemend uitzicht hadden en we de Rots van Brünnhilde met eigen ogen konden aanschouwen. O ja, we stonden tot de enkels in de sneeuw en de bomen waren bedekt met een dikke laag sneeuw en rijp wat het hele landschap een bijzonder feeërieke uitstraling gaf. Na een mok verwarmende chocolademelk moesten we de terugtocht weer aanvaarden, want die avond stond Carmen op het programma.

Het decor bestond uit een gigantische trap wat, naar mijn mening, de handeling en bewegingsvrijheid van koor en solisten soms danig in de weg stond. De voorstelling begon onconventioneel: over de luidsprekers werden teksten voorgedragen terwijl Carmen langzaam de trap afkwam. Teksten die leken te komen uit de oorspronkelijke novelle van Prosper Mérimée, maar, voor zover ik kan nagaan, er slechts op zijn geïnspireerd. Het was heel even bevreemdend, maar het voegde wel een extra laag aan de voorstelling toe, die achtergrondinformatie over de karakters en hun beweegredenen. Aan het slot sterft Carmen, maar in deze enscenering staat ze, als de muziek is weggestorven, weer op en haalt haar schouders op alsof ze wil zeggen, “Sorry hoor, ik kan er ook niets aan doen”. Een verrassende Carmen, dat zeker!

Het imposante Hessisches Staatstheater in Wiesbaden

 

 

 

 

 

 

 

Dag vier en het is weer tijd om huiswaarts te keren. We maken een tussenstop bij kasteel Augustusburg waar we een bijzonder prettige wandeling maken door de kasteeltuinen naar het nabijgelegen jachtslot Falkenlust. De tuinen zijn nog in winterslaap, de waterpartijen staan nog droog en de beelden zijn nog ingepakt. En dan is het weer voorbij. Restte nog het slotdiner bij Frans op de Bult waar voor iedereen een zwarte kom klaarstond met daarin een afbeelding van een gestileerde Carmen met stier en de tekst “Reisoperareis 2020”.

Dank aan de organisatie die ook dit jaar weer een bijzonder plezierige reis heeft samengesteld!

Nog geen week later, en we lazen dat de operahuizen van Frankfurt en Wiesbaden hun deuren voor zeker een maand gesloten hebben…

 

Lijkt het je ook leuk om mee te gaan op Operareis? Word vriend! Klik hier voor meer informatie.

Magelone & Peter

Magelone & Peter


11 JUL - 11 JUL 2020

Wat moet je doen als de caravan letterlijk een 'sleurhut' geworden is. Magelone & Peter is de eerste muzikale short story die door ons ontwikkeld wordt. Op zaterdag 11 juli 2020 spelen we twee maal een try-out in het Wilminktheater in Enschede: er is beperkt plaats voor publiek!


Lees meer Tickets