L’Orfeo: “In alle opzichten verbluffend”

Op zaterdag 25 januari is onze productie L’Orfeo in première gegaan in het Wilminktheater Enschede. Pers en publiek zijn erg enthousiast over dit ‘Gesamtkunstwerk’, waarin muziek, zang, dans en beeldende kunst vloeiend in elkaar overlopen. 

Trouw (Peter van der Lint) ★★★★
L’Orfeo van de Nederlandse Reisopera is in alle opzichten verbluffend.
(…)
Onvergetelijk mooi is het stille samenspel van Ego en het gepingel van een enkele harp en luit. Pure poëzie. Haast nog mooier is de scène als de geslagen Orfeo liefdevol wordt bedekt door Ego. Zijn eigen ego? De beelden die Linning, Wagemakers en Gordijn in de donkerte van de onderwereld bedenken, worden almaar mooier en mooier. Het begin na de pauze is waarlijk overrompelend met roerloos liggende lichamen die onder een zwart doek blijken te liggen en met geheimzinnig dansende dwaallichten die even later in de nok van het theater verdwijnen. Bijna alles is verbluffend. En ondertussen wordt er geweldig gezongen, gedanst en gemusiceerd. In de bak zorgt het 40-koppige La Sfera Armoniosa onder leiding van Hernán Schvartzman voor de ultieme begeleiding. 

Lees hier de hele recensie

de Volkskrant (Maartje Stokkers) ★★★★
Een reusachtige balk hangt boven het podium. Het object, Ego genaamd, schittert zilverig; dat komt door het soort reflecterende visdraad waar het (met de hand!) van is gemaakt. Al snel wordt duidelijk dat Ego niet zomaar een zeer fraai decorstuk is; het is de commentator in de mythe van Orpheus en Euridice
(…)
Regisseur Wagemakers interpreteerde Orpheus in al zijn vertwijfeling en zwakte als iemand die alleen maar bezig is met wat was, niet met wat ís. Ze laat hem in zijn diepste verdriet overdekken met Ego als een soort tent die hem omarmt.
(…)
In alles is gezocht naar een collectieve perceptie van universele gevoelens: liefde, blijdschap, verdriet, wanhoop. Alle twintig kunstenaars op het podium – tien zangers, tien dansers – dragen een variatie aan kostuums in de kleur van de huid van de betreffende drager, van geplooide stof die opbolt bij iedere beweging. Bewegingen die de dansers en zangers als één maken; één organisme dat over het podium golft, waarbij zangers zich om beurten losmaken uit het geheel.

Lees hier de hele recensie

NRC (Mischa Spel) ★★★★
Betoverend mooie ‘Orfeo’ blijft soms wat abstract
(…)
Vooropgesteld: deze Orfeo verdient maximale punten voor lef en samenwerkingszin. Monique Wagemakers, 37 jaar geleden als operaregisseur gedebuteerd, sloeg nieuwsgierig de handen inéén met kostuummaker Marlou Breuls, choreografe Nanine Linning en kunstenares Lonneke Gordijn van Studio DRIFT om samen één antwoord te vinden op de vraag waarom Orfeo’s verhaal zo iconisch is.
(…)
Veelkoppige artistieke samenwerkingsverbanden als deze zijn niet zonder risico, maar in deze Orfeo is van focusverlies totaal geen sprake: de vier vrouwen smeedden samen één Gesamtkunstwerk. Het idee om tien dansers en tien zangers (gecast op vocale én theatrale kwaliteit) als één kluwen tot kern van de handeling te maken, is indrukwekkend; dat de lenige dansformatie ook koor blijkt, werkt aanvankelijk zelfs betoverend. Datzelfde geldt voor de wijze waarop de tien prima, veelal jonge solisten zich als individuen losmaken uit het geheel. De formatie volgt Monteverdi’s muziek zo letterlijk op de voet.

Lees hier de hele recensie

Cultureel Persbureau (Thea Derks) 
De nieuwe productie van L’Orfeo van De Nederlandse Reisopera en Opera2Day is een vorm van totaaltheater waarbij Wagner zijn vingers zou hebben afgelikt. In haar regie smeedt Monique Wagemakers zang, dans, muziek, kostuums en decor samen tot een onlosmakelijk geheel. De voorstelling is meeslepend, poëtisch en betoverend en sluit naadloos aan bij de gestileerde taal waarmee Monteverdi in 1607 het genre opera introduceerde. Bij de première in Theater Wilmink zaten wij ruim anderhalf uur lang aan onze stoel gekluisterd.
(…)
De betoverende eenheid van het regieconcept wordt nog eens extra onderstreept doordat er geen merkbaar onderscheid is tussen dansers en zangers. De vloeiende bewegingen met veel sierlijke sprongen, uitgestrekte armen en doorgebogen lichamen gaan gelijk op met loepzuiver gezongen koorpassages. Je gelooft haast je ogen en oren niet, hier is duidelijk lang en intensief aan gewerkt.
(…)
Kortom, deze prachtvoorstelling verdient het internationaal op tournee te gaan. Gaat dat zien, gaat dat horen!

Lees hier de hele recensie

Place de l’Opera (Peter Franken)
Lonneke Gordijn heeft met haar Studio Drift een sculptuur gemaakt bestaande uit 16 km geweven dun nylondraad. Het draagt de naam ‘Ego’ en stelt de gedachtewereld van Orfeo voor. Met behulp van een achttal motoren kan het doek vele verschillende vormen aannemen, waarmee als het ware getoond wordt hoe Orfeo op een bepaald ogenblik de wereld ervaart. Prachtig is het moment waarop de titelheld conform de mythe zijn geliefde Euridice voor de tweede keer verliest. Op het moment dat dit tot hem doordringt, balt de sculptuur zich in een oogwenk samen, alsof Orfeo’s keel wordt dichtgeknepen. Hij dreigt te verstikken en Ego laat dat ons sterk uitvergroot zien.
(…)
De veeleisende titelrol werd uitstekend vertolkt door tenor Samuel Boden. Bijgestaan door Ego wist hij zijn wisselende stemmingen goed over het voetlicht te brengen. Fraai gezongen, goed geacteerd. Ook de overige rollen waren adequaat bezet.

Lees hier de hele recensie

Theaterkrant (Kester Freriks)
Tenor Samuel Boden vertolkt krachtig zijn menselijke overmoed. Luciana Mancini in verschillende rollen is meesterlijk en Kirsten Witmer in mooie dubbelrollen, niet alleen Euridice, ook de Hoop (Speranza) die Orpheus naar de onderwereld geleidt, is subtiel fraai. De bariton-bas Yannis François als Pluto, de god van de onderwereld, maakt onweerstaanbaar duidelijk dat zijn eis van niet-achteromblikken heel reëel is. Countertenor Nils Wanderer is een prachtige herder en geest in het dodenrijk.

De muzikale begeleiding door Schvartzman van het soepel spelende, rijke orkest van La Sfera Armoniosa maakt de betovering compleet. Het is alsof het orkest in de bak en het dansende doek Ego hoog boven de speelvloer één ademend geheel vormen, schitterend.

Lees hier de hele recensie

 

L’Orfeo is nog tot en met 22 februari te zien in de Nederlandse theaters. Klik hier voor meer info.

 

L'Orfeo

L'Orfeo

Claudio Monteverdi
25 JAN - 22 FEB 2020

De oudste 'oeropera' ter wereld opnieuw vormgegeven als eigentijds Gesamtkunstwerk door o.a. regisseur Monique Wagemakers, choreograaf Nanine Linning, kunstenaar Lonneke Gordijn en mode-ontwerper Marlou Breuls. Coproductie met OPERA2DAY en Studio DRIFT. Met tien dansers van Dance Company Nanine Linning.


Lees meer Tickets